Costa Rica 2

Na de wilde avonturen in het park was het tijd om verder te gaan. Niet alleen met reizen maar ook voor mijzelf. Dus ik heb Kim, de avond dat we terug kwamen uit het park, verteld dat ik graag alleen verder zou willen om wat meer met andere mensen in contact te komen en mijzelf verder te ontwikkelen. Ondanks dat het voor mij toch niet heel fijn was om te zeggen, had ik het voor de reis al aangegeven en had zei er ook al rekening mee gehouden. Dus ik ging ¨alleen¨ verder.

De bus vertrok de volgende dag om 05.00 en na 40 km in een park rond gehobbeld te hebben de 2 dagen ervoor, voelde ik met topfit toen de wekker ging om 04:30….. Maar goed ik wilde verder en wilde meer zien, dus op naar Tortuguero.
Ik had 2 frans canadaezen ontmoet die ook naar Tortuguero gingen en zij vonden het ok als ik met hun mee ging, dus op naar de bus. Eenmaal in de bus gevouwen gingen we eerst weer op weg naar San José en vanuit daar verder naar Guapiles. De busrit naar San José duurde een uur of acht en vervolgens met de bus naar Guapiles duurde het nog eens drie uuren nog een uurtje naar Cariari, dus inclusief wachten waren we al zo’n dertien uur onderweg.
Bij aankomst in Guapiles vertelde een vrouwtje dat bij de terminal werkte ons dat het niet mogelijk was om nog met de bus naar cariari te gaan omdat hij simpel weg niet meer ging, de laatste was om 18:00 vertrokken. Dus konden we in een hotel slapen voor $10. Maar zij had ook een ander voorstel, aangezien we met 7(De 2 canadezen, ik en 4 Isrealische mensen) uit de bus kwamen vanuit guapiles en allemaal naar Tortuguero wilde. Ze kon ons met een taxi naar de boot laten brengen en vervolgens met een boot naar Tortuguero voor $10 p.p.. Dit leek ons allemaal een prima idee aangezien we dit anders aan verblijf kwijt waren en de volgende dag vrijwel hetzelfde zouden moeten betalen. Dus met 7 man in een flinke jeep taxi en karren met dat ding. Het was ongeveer drie kwartier rijden naar de boot en onderweg zagen we rare vogels waarvan we, omdat het ondertussen donker was geworden, alleen de ogen konden zien. De vogels hadden, als de ogen reflecteerde in het licht, fel rode ogen alsof het kleine duiveltjes waren. Erg leuk en onderweg vertelde de taxichauffeur ons ook nog dat er ontzettend veel muggen waren en dat we maar beter wat op konden sprayen.

Bij aankomst bij de “ferry” bleek dat de boot er nog niet was dus nadat we ons ingesprayed hadden waren we naar de bar gegaan en hadden we een pilsje besteld. Na ongeveer 10 minuten kwam de boot aan konden we instappen. Het was ondertussen pikke donker en de rivier waar we overheen gingen, met een uit de kluiten gewassen roeiboot met motor, was ongeveer 15 meter breed en op sommige plekken een stuk minder. We stapte één voor één in en terwijl de op één na laatste in wilde stappen, kwam er een boot die net op de over werd getrokken naar benenden gerold met hoge snelheid omdat die van de trekhaak van een jeep was afgeschoten! Dit ging op een metertje na goed en iedereen bleef ongedeerd.
Na het schrik momentje werd was het tijd om te vertrekken richting het eiland en net voordat we weg gingen werd ons nog verteld dat er grote krokodillen in de rivier rond zwommen en dat het beter was je handen binnen boord te houden.
De rivier was ( je verwacht het niet!) niet verlicht en daarom echt pikke donker maar, gelukkig had de chauffeur van het boomstammetje een 20 watt lampje op zijn boot gemonteerd zodat ik en de andere kerel die voorin zaten toch zeker 2 meter ver konden kijken. De kapitein wist de weg op zijn duimpje en trok het gas vol open en als een sierlijke ballerina zwierde hij langs grote bomen in het water, de oever en weet ik veel wat voor gevaarlijks nog meer. Kortom mijn hart heeft het zwaar te verduren gehad voor het eerste kwartiertje want daarna kwamen we bij de “Hoofdrivier”. Deze was een stuk breder met een meer ruimte aan alle kanten en na nog eens een uurtje crossen kwamen we aan in Tortuguero. De eigenaar van hotelletje waar we verbleven vroeg waar we vandaan waren gekomen en toen wij zeiden puerto Jimenez zei hij: ¨Ja, maar waar zijn jullie vandaag vandaan gekomen?¨ Toen wij nog een keer Puerto Jimenez zeiden kon hij het nauwelijks geloven, het is namelijk officieel niet haalbaar in een dag. Maar hadden het toch voor elkaar gekregen. Op de kaart is te zien dat het zo ongeveer de grootste afstand is die je af kan leggen in Costa Rica.
We konden die zelfde avond nog een kanotocht voor de volgende dag boeken en dat hebben we dan ook gedaan. Maar één troost die begon pas om 06:00 dus we konden lekker uitslapen ….. .

Na een nacht goed slapen werden we rond 05:30 wakker en gingen we op weg naar de kano. De gids kwam ons halen en bracht ons naar de kano, ik had gelukkig 2 dagen daarvoor een poncho gekcoht en deze mee genomen de boot in. We waren net begonnen met de kanotocht toen het feest begon. Ondanks dat het voor regenseizoen begrippen niet echt flinke regen was, was ik wel blij dat ik mijn poncho aan had.
De gids vertelde ons over de rivieren die er stroomde en dat er al veel hout was gekapt in voor gaande jaren. Maar nu was alles in de buurt een nationaal park en mocht er geen hout meer gekapt worden. Dat is iets wat ze goed doen in Costa Rica ze onderhouden de natuur sinds een jaar of 15 jaar prima door veel nationale parken te maken, toeristen er goed voor te laten betalen en zo alles te kunnen financieren.
Tijdens de kanotocht zagen we heel veel dieren, van hagedissen, slamanders en apen tot kaaimannen, de jezuschrist leguaan en grote vlinders. Kortom een hele vette ervaring.

Na de boottocht hebben we relaxt in ons hotelletje en de volgende dag gingen we weer op pad. Om 06:00 ging de boot pas dus ik kon wederom lekker uit slapen. (Af en toe voelt het verdacht veel als werken dat rondreizen, met al het geregel vroeg opstaan, spaans praten, het kan erg vermoeiend zijn. Maar dit is het allemaal wel waard als je ziet wat je er voor terug krijgt)
Na de boot moest ik 23 verschillende bussen pakken om naar La Fortuna te komen en uiteindelijk kwam ik er rond 18:00 aan.
Ik had een hostel gevonden voor een mooie prijs en bleef daar voor die nacht.
De volgende dag wilde ik de vlukaan die daar was genaamd Arenal van dichtbij gaan bekijken, alleen alle tochten daar naartoe waren echt reteduur, dus ik had het snel gehad met het dorpje. Ik heb vanuit het stadje wat foto´s gemaakt van de vulkaan en ben daarna verder gegaan, naar Monte Verde.

Het stadje Monte Verde (Groene Berg) is een plaatsje dat bekend is om zijn clowd forest en de Canopytour.
De eerste ochtend ben ik met de bus naar een national park geweest en heb ik daar rond gelopen. Mijn poncho was ondertussen al kapot gegaan en had ik weg gegooid en halverwege mijn rondttocht door de jungle begon het te zeiken. Kortom ik moest rennen om mijn camera, lonely planet, mp3speler en weet ik wat nog meer te redden. En dat is me uiteindelijk nog redelijk gelukt, ik was redelijk doorweekt mijn lonely planet nat en mijn camera leek even niet meer te werken, maar het viel allemaal mee uiteidenlijk.
De volgende dag was het dan zover, het was tijd voor de Canopytour. Een canopytour is een soort kabelbaan, waar je in een tuigje wordt gehesen en die wordt vast geklikt aan een kabel die over een afstand van tussen de 50m en 1 km over de jungle zijn gespannen. Vervolgens trek je benen op en ga je als een idioot naar benden ( tot wel 70km/pu). Bij sommige begon boven de wolken ga je de wolken in en kom je daaronder weer uit. ECHT SUPER!!!. Dit was echt een hele vette ervaring en het koste $30 maar dan heb je ook echt wat. Er was ook een tarzanswing waarbij je tuigje aan een kabel werd vastmaakt die aan een tak van boom vast zat en vervolgens val je een meter of 10 naar beneden en schommel je heen en weer over een afstand van zo´n 20 m. Kortom echt kicken.
In de avond heb ik nog een luiaard in de boom zien zitten tegenover mijn hostel en ben ik Kim weer tegen gekomen. Die verbleef in het zelfde hostel, we hebben samen wat gegeten en zijn een filmpje gaan kijken in het hostel. Tijdens het kijken van de film schreeuwde Kim ineens omdat ze iets zag lopen. Het bleek een schorpioen te zijn. Ik heb uiteindelijk een glazen schaal overheen gezet en die stond op een van zijn scharen, vervolgens werd het beestje helemaal wild en begon met zijn angel tegen het glas aan te prikken als een gek. Ik was er niet echt blij mee en Kim ook niet, maar even later kwam er iemand van het hostel binnen en die had het beestje binnen 10 sec vermoord.
Nadat we alles onder onze bedden hadden gecheckt zijn we gaan slapen en ben ik de volgende dag op weg gegaan naar Playa Samara.