Costa Rica

Na het vertrek met de boot vanaf de eilanden van Bocas del Torro, en met de bus verder te zijn gegaan kwamen we aan bij de grens. We zaten in een bus die direct door ging naar San José, we moesten allemaal uitstappen en bij een loket ons paspoort laten zien en een exit stamp krijgen. Na het krijgen van de stempel liepen we over een brug (de bus was ons vooruit gereden) naar Costa Rica.
Het duurde even voordat we daar aan de beurt waren en we zagen al wat mensen terug lopen om iets te gaan halen. Blijkbaar was het nodig om te laten zien dat je Costa Rica binnen 90 dagen ging verlaten. Dit kon met een vliegticket of een buskaartje waarop stond dat je het land uitging. Laat de helft van de mensen (ik ook) een e-ticket hebben. Handig man dat digitale tijdperk, maar laat ik nou een printje van mijn vlucht hebben! Ik vond dat ik best goed bezig was, ook al stond er op het ticket alleen dat ik vanuit Mexico ging vliegen geloofde ze het wel en mocht ik door.
We zaten al een tijdje in de bus en de chaffeur stapte in en reed weg, toen ineens een meisje begon te schreeuwen tegen de chauffeur dat er nog mensen miste(de mensen die nog zonder tocket aan de grens stonden te klooien), de chauffeur zei dat hij geen tijd had en door moest rijden!!. Er lagen nog backpacks van deze mensen in de bus, laat staan hoe ze verder Costa Rica verder in moesten. De chauffeur was niet voor reden vatbaar en reed door, erg raar en vooral vervelend voor de mensen die hun backpack nu kwijt waren.

Na nog een paar uur rijden kwamen we aan in San José, de hoofdstad van Costa Rica (rijke kust genoemd door Columbus die er goud had gevonen en dacht dat het land er vol mee lag). De stad is erg gevaarlijk en lijkt veel op het wilde westen, veel geweld, drugs en hoeren. Het enige wat we te horen kregen is, niet over straat lopen s´nachts en niet te opvallende kleren dragen. Kortom gezelligheid alom, iedereen die je aankijkt is een overvaller, drugsgebruiker of iemand die je overhoop gaat steken. Of ik me er lekker voelde? Nee, niet echt, maar goed alle bussen naar het hele land vertrekken vanuit San José dusje moet er wel naartoe, goed geregeld!

Na een nachtje in een hotel gechilled te hebben, waren we klaar om de allereeste bus te pakken naar Puerto Jimenez, we hadden nagevraagd hoe laat hij vertrok en hij ging om 06.00, 07.00 en 08.00. Dus wij waren er om 06.45, lekker optijd, erg optijd aangezien hij toch pas om 08.00 vertrok! Maar goed we kregen even de kans om ons spaans op te halen door een beetje kletsen met een man die daar ook al aan het wachten was. En om 08.00 was het dan zover de busrit van zo´n 8 uur kon beginnen.

Bij aankomst hadden we al gelezen over hostel The Corner, waarvan een man je al op stond te wachten bij het busstation en jawel daar stond hij. Ik had hem na 5 min. met hem praten al omgedoopt tot Indiana Jones, de man had vroeger in het leger gezeten en daarna 20 jaar als gids in het nationale park Corcovado gewerkt.Hij had zijn beste tijd al een beetje gehad en was nu zo´n 65 jaar oud en lekker aan het chillen daar. Erg leuk hij wist er alles over te vertellen en hoe wij het het best aan konden pakken.  Een tocht van 3 dagen inclusief gids, ontbijt, lunch, avondeten en slaapplek was maar $300,-! Geen geld zou je zeggen, maar dat had ik er toch net niet voor over. Maar Indiana wist wel hoe we dat konden omzeilen en vertelde ons hoe we het anders aan konden pakken. We gingen naar het kantoor van het park vroegen om toegang voor 3 dagen en 2 nachten, dit was helaas niet mogelijk, maar wel 1 nacht en 2 dagen met een overnachting in een tent, ook prima! Dus we hadden geboekt en een tent geleend van het hostel, in de middag nog boodschappen gedaan en waren klaar om de volgende dag het park onveilig te maken.

Na mijn fenominale voorbereiding, door het kopen van wat brood, 2 flessen water, 2 blikken tonijn en een zak chips, was het tijd om de bus te pakken. Er was een mogelijkheid om een ontbijt te eten waar de truck vertrok, dit leek mij een goed idee aangezien het een stukje lopen was in het park en ik niet zo heel veel eten had voor 2 dagen hiken. De gajo pinto (zwarte bonen met rijst), met kip was een goede bodem zeker voor de tijd van de dag(05.30) en om 06.00 gingen we de truck in waren we onderweg naar het park. Het was een uurtje of 2 rijden en niet erg comfortabel, maar goed ik had nog genoeg ontbijt in me om een stukje te wandelen.

De wandeling begon op het strand waar we werden afgezet met de bus. Er stond in de brief die we van het kantoor hadden gehad wat we aan voorbereiding nodig hadden, in deze lijst stond ook dat je schoenen aan moest doen. Laat ik die nou net niet bij me hebben(om te hiken niet). Maar ik kan dat we l op schandalen, dacht ik….
We kwamen na een stukje wandelen de eerste rivier tegen die we over moesten steken en iedereen moest zijn schoenen uit doen omdat ze anders de hele dag met natte schoenen moesten lopen, haha, ik niet ik had schandalen en kon er zo daarheen lopen. De schandalen waren nat en het grove zand van het strand kwam er ook in te zitten, schuurpapier! Had ik al gezgd dat het 20km heen en de volgende dag 20 km terug was? Bij deze, een tocht van 7 uur heen (die iets langer bleek te zijn) en het zelfde terug. Kortom voor mijn voeten was het een groot feest!
De tocht ging door 2 rivieren waar we moesten wachten op het juiste moment om er doorheen te kunnen in verband met de vloed die het onmogelijk maakte om over te steken. Onderweg zijn we met een stel fransen en een amerikaan mee gelopen. De Amerikaan was een jonge gast die had geleerd als Bioloog en wist een hoop van natuur. Hij liet ons poison dart frogs zien, wespen en nog veel meer wildlife. Hij wist er ook van alles over te vertellen, dus zo hadden we alsnog een gids tot onze beschikking.
Als ik de tocht zou moeten omschrijven…… zou ik het niet onder woorden kunnen brengen. Het was echt ongeloofelijk, na een uur of 3 lopen hadden we Ara´s gezien(grote rode papegaaien) die met bosjes in de bomen zaten en was het tijd om te pauzeren. We liepen van het pad afdat naast het strand liep en gingen onder de koksnoten zitten om wat te drinken en eten. Net voordat we het pad af gingen kwamen er kleine aapjes langs, squirrel monkey. Mooie beestje, die flink rond aan het slingeren waren, ze waren tijdens onze lunchpauze flink in de weer aan het gaan in de palmbomen en kwamen af en toe nieuwsgierig kijken.
Mijn voeten deden al een beetje pijn maar het ging nog wel, het schuurpapier deed zijn werk in ieder geval ;).
Na de stop zijn we verder gelopen en hebben we nog wat neusbeertjes zien lopen.
Na een uur of 5 lopen was het tijd om nog een pauze te nemen, we waren bij een stuk aan gekomen waar het je niet om de rotsen heen kon omdat het water te hoog stond. Na lekker gerelaxt en mijn inmiddels kloppende voeten rust gegeven te hebben, zijn we weer verder gegaan.
We moesten een paar stukjes klimmen en kwamen onderweg spider monkeys tegen. We waren inmiddels al 8 uur aan het lopen, van de 7. Oftewel we waren niet echt door aan het lopen, dus de pas ging er wat meer in en toen begon het nog eens te zeiken ook. En hard!

We kwamen aan bij de laatste rivier en de meeste hadden al redelijk natte kleding en we waren er toch al bijna dus we konden wel even gaan zwemmen. De rivier was een beetje troebel maar goed we hadden de hele gezweten in de jungle en waren smerig dus het was lekker om even een plons te nemen. Al gauw begon een van de franse grappen te maken dat hij werd gegrepen door iets en onder water werd getrokken. Waarop wij zeiden dat in horrorfilms ¨The funny guy¨altijd als eerste gepakt wordt en niemand hem dan meer gelooft. We zeiden ook tegen elkaar dat ze ons hadden gewaarschuuwd voor krokodillen in de rivier( ja tuurlijk, een beetje die toeristen bang maken). Ik lag er nog even in met een andere fransman toen, een van de meisjes zei:¨Hey wat zwemt daar?¨ Het was nog een meter of honderd weg en het leek op een drijvende stronk, maar het werd al gauw duidelijk dat dit niet het geval was. EEN KROKODIL VAN 3 à 4 meter kwam onze kant op gezwommen. pfffff…. . Achteraf grappig maar op het moment zelf niet echt. Ik was er vrij snel uit en de fransman ook de amerikaan sloeg nog op het water waar het ondiep was en lokte de krokodil zo onze kant op. Hij was echt enorm en had ons makkelijk aan kunnen vallen, man o man wat een kick. Na een fotoshoot met het beest zijn we verder gegaan naar de plek waar we gingen kamperen.

Bij aankomst hebben we onze tent opgezet en ben ik min voete na gaan kijken. Normaal als iets schuurt in je schoen of in een schndaal krijg je blaren, gelukkig hadik die al kapot gelopen dus had ikdaar geen last meer van. Mijn voeten lagen aan mijn tenen, op mijn en aan de zijkant van me voet kapot. Ik voelde me ontzettend fris en kreeg gelijk zin om de volgende dag weer terug te lopen. Ik ging maar snel een lekker blikje tonijn met gort droog brood naar binnen werken om de pijn te verzachten. Na het genot van dit avondmaal ben ik lekker gaan pitten want ik had nog een zware dag voor de boeg.

De volgende dag gingen we vroeg op om één van de rondes te lopen die er zijn in de hoop nog wat meer wildlife te spotten. Om 05.00 waren we klaar om de eerste ronde te lopen en wat wildlife te spotten maar, helaas er was niets te zien. Waarschijnlijk hadden we net de verkeerde gepakt.
Bij terugkomst bij het station van de boswachters hebben we snel de tent ingepakt en zijn we vertrokken. De tocht de dag ervoor zou 7 uur moeten duren maar omdat we veel gestopt waren om dingen te zien hadden we er 10 uur over gedaan, dus de weg terug zou iets sneller moeten. We waren om 07.00 vertrokken en moesten op tijd voorbij de 2 rivieren voordat het vloed werd want anders zouden we niet op tijd zijn voor de bus. Rond 11.00 waren we voorbij de eerste rivier en kwamen we bij een stuk waar we over het strand moesten lopen. Dit strand was erg klein en had aan de ene kant de zee en aan de andere steile rotswand. De zee was inmiddels zo ver gestegen dat we niet meer tussen de zee en de rotswand door konden lopen, dus we moesten wachten. Na ongeveer 1,5 uur konden we verder maar we hadden niet veel tijd meer om het te halen. Het laatste stuk meost dus vlug gelopen worden, we moesten nog ongeveer 10 km in ongeveer 2 uur. Normaal lopen is dan niet echt een probleem maar goed als je voeten kapot zijn is dat niet prettig, dus kwam een engelsman die ook mee liep op het geniale idee om mij verder op zijn slippers te laten lopen. Geloof mij ik ben waarschijnlijk de eerste die die jungle met fliflops doorlopen heeft! Uiteraard hadden we geen tijd meer om foto´s te maken en kwamen we onderweg eekhoorns, neusberen en miereneters tegen. Ze zaten letterlijk 3 meter van ons af en keken naar ons alsof ze wisten dat we geen tijd hadden om foto´s te maken.
Uiteindelijk hebben we totaal uitgeput dan toch nog de bus gered en ik was te laat met instappen dus ik kon nog eens 2 uur in bus(klein vrachtwagentje met laadbak) staan. Kortom toen ik terug was, was ik enigzins moe. Maar een troost ik hoefde pas de volgende dag pas om 05.00 de bus te pakken.