Herveybay en Frasierisland

Ik moest de volgende dag rond 18.00 met de bus vertrekken. Dit betekende de hele dag wachten, ik kon mijn tas daar laten en dan me de hele dag vervelen. Dit heb ik ook zo’n beetje gedaan, ik ben eerst mijn boek gaan lezen maar goed rond 14.00 waren de mensen alweer dronken en luidruchtig dus dat ging ook niet echt werken. Uiteindelijk na een lange dag wachten was het dan zover, de bus vertrok eindelijk.
Eenmaal in de bus was ik zo vertrokken en de rit was dan ook zo voorbij. De volgende dag 10.00 kwam ik aan in Hervey Bay, ik was redelijk moe. Ik werd met een busje op gehaald door The Frasier Escape dit is de trip mee ik Frasier island op zou gaan en de naam van the guesthouse.

Bij aankomst bij mijn Guesthouse ben ik nog maar even gaan pitten. En in de middag moest ik naar een briefing over mijn “Safari” op Frasier Island.
Bij de briefing werden allerlei feitjes verteld zoals bijvoorbeeld, het is het op Tasmanie na grootste eiland van Australie en er ligt meer zand op dan in de Sahara. Ze wilde ons ook waarschuwen, omdat het een selfdrive safari is dat het gevaarlijk kan zijn. Hierbij lieten ze foto’s zien van wat er kon gebeuren, hierbij lieten ze een crash zien waarbij de auto 7 keer over de kop was gegaan. Hieraan was niemand overleden alleen had er een meisje een dwarslezing. En het bleek dat de gasten die het veroorzaakt hadden, de andere 9 inzittende, een stel engelse mate waren en die hebben dat meisje niet eens meer gezien daarna. Ze zijn de volgende dag met de bus vertrokken naar het volgende strand om daar verder te zuipen en feesten. Echt ongeloofelijk, maar goed dit was om te zeggen dat als iemand asociaal reed, er daar gewoon iets van moest worden gezegd.
Enfin na dit verhaaltje wilde er niemand meer rijden, want er waren ook kleine riviertjes die in de zee uitkwamen en als je dan over het strand reed (waar het meeste gereden werd) en te hard zou gaan zou je gelijk tot stilstand komen. Dit zou aanvoelen als een betonnemuur, nou goed ze wisten wel hoe ze iedereen rustig zouden laten rijden.
Aan het eind van de briefing werd er een video laten zien over Dingo’s. Dingo’s zijn wilde honden die er op een afstandje best onschuldig uitzien, maar als ze dichtbij komen zijn het toch best grote beesten. Er werd gezegd dat deze niet gevoerd mochten worden en dat je je rommel op moest ruimen omdat ze dat anders op zouden eten. Ook werd er gezegd dat als ze je aan wilde vallen dat je je handen moest kruisen ze aan blijven kijken en achteruit lopen. Nou ja goed het was allemaal erg grappig maar de algehele boodschap was wel duidelijk. Hierna werd ons nog verteld dat er vorig jaar nog een kind was op gegeten en dat zijn broertje net weg wist te komen. Dit omdat er teveel waren na het voeren van de beesten.
Na nog wat meer uitleg over de jeep en directies, was het tijd om boodschappen te gaan doen. Er waren geen vrijwilligers, dus ben ik maar met 3 andere dames gegaan. Na de boodschappen zijn we aan de goon gegaan (dit is goedkope Australische wijn). Hier zijn de tongen al aardig los gekomen en onze groep van 11 bleek wel goed bij elkaar te passen.

In de ochtend was het dan zover, we konden met de Jeep vertrekken. Niemand wilde eerst rijden, omdat de meeste op het strand en door het zand wilde crossen. Maar goed een dame offerde zich op om als eerste te beginnen, en die heeft ons naar de ferry gereden. Hier werden nogmaals wat dingen uitgelegd, en we konden opweg. Na de rit op de ferry was het tijd voor een andere dame om te rijden, dit was een italiaanse en die was nogal bang om te rijden. En nadat ze vast kwam te zitten vroeg ze iemand anders om te rijden. Dus ik ben achter het stuur gaan zitten, en door het bos gaan crossen. In het begin was het wennen maar toen het eenmaal ging, was het crossen geblazen. Bij een paar hobbels zaten er mensen met hun hoofd tegen het dak, maar hier werd allemaal om gelachen. Toen kwamen we op het strand uit en was het nog sneller rijden. Hier kwmane er op een gegeven moment een zeearend naast ons vliegen. En na een paar kilometer waren we bij de eerste stop, lake Mckenzy. Dit was een heel mooi meer met echt superblauw water, alleen was de bodem zwart van alle blaadjes e.d. die er lagen. Maar het leuk om er een beetje in te duiken, en te snorkelen. Hier hebben we nog een beetje met een balletje over gegooid, en daarna zijn we gaan lunchen. Net voor de lunch kwam er een lizzard voorbij lopen van ongeveer een meter lang. Best indrukwekkend om te zien, en na een paar boterhammen zijn we weer verder gegaan.
We kwamen aan bij een stroompje dat erg koud was maar ook erg leuk, het was een halve meter diep en werkte als een soort glijbaan. Het was echt koud maar als je er eenmaal aan wende was het wel lachen. het ging heel langzaam maar als je ging was het wel leuk. Je stroomde dan richting de zee. Onderweg hebben er nog wat lizzards gezien en grote spinnen.
De volgende stop was een kamp van Aboriginals, hier hadden ze een paar tentjes staan en een hutje waar wij in konden slapen. Om dit hutje zat gaas dus er kon niks binnen komen. Er lagen kleine matrasjes voor ons, met wat bedbugs maar goed die konden wij wel aan. Nadat we onze spullen hadden weg gelegd, ben ik een rondje gaan lopen. Aan de andere kant ban het kampje kwam ik bij een huis, hier zat iemand buiten een shagje te roken. Hij vroeg mij om op zijn veranda te komen, en hier zijn we een beetje aan de praat geraakt. Hij was een aboriginal en woonde hier met zijn vrouw en kinderen. We werden eigenlijk pas de volgende dag verwacht en dus zouden ze de trditionele dans, die naar wij dachten die avond zou zijn, pas de volgende dag doen. Nou zouden wij de volgende dag op een camping ergens verderop slapen. Dus dat zou betekenen dat wij de dans net zouden kunnen zien, maar goed ze waren heel gastvrij en lieten ons de “keuken”en andere dingen zien. Net voor dat we gingen koken kreeg ik het in mijn bol, en ben ik gaan hardlopen langs het strand. Het was echt super, ik zag wat zeearenden rond vliegen krabben en ander beestjes. Ik ben uiteindelijk een uur aan het rennen geweest en bij terug komst was ik dan ook helemaal bezweet. Ik wilde gaan douchen maar 3 vrouwen waren aan het douchen geweest dus al het water was op. Maar later op de avond heb ik dat alsnog ingehaald.
Het avond eten was een barbeque met wat aardappels en salade. Na dit zijn we met zijn alle bij een kampvuur gaan zitten, en begon Jo een van de 2 aboriginals verhalen te vertellen. Hij begon te vertellen dat hij aan alcohol verslaafd was geweest maar na 5 maande afkicken weer nuchter was. Maar hierna was hij aan de coke verslaafd geraakt maar gelukkig na 6 maandjes rehab was hij weer clean. En toen hij daarna an heel even aan lsd verslaafd was geweest zei hij dat hij toch maar helemaal met alles ging stoppen. Kortom deze man hade het allemaal al gehad en gedaan, maar nu hield hij het bij een biertje af en toe. Hij had ook echte aboriginal verhalen te vertellen, en ik wist niet echt wat ik ervan moest denken. Het waren allemaal mooie verhalen, en ook wel freaky. Na de verhalen pakte onze beste aboriginal er zijn didgeridon’t bij, dit i.p.v. een didgeridoo. Hij was zijn didgeridoo kwijt, en had van een stuk afvoer een didgeridoo gemaakt en had dit een didgeridon’t genoemd. Na wat voorbeelden had iedereen het na gedaan en het ging vrij aardig. Toen had Jo ons zijn “huis” laten zien dit was een soort caravan met een bed, en een paar grote spinnen. Hierna is hij gaan pitten en na niet te veel drank ben ik ook gaan pitten.

De volgende ochtend zijn we rond 7.30 vertrokken om de vloed voor te zijn, we zijn naar Indianhead gereden. Dit is een grote rots die een de rand van de zee staat, hier kun je hee lgoed de zee in kijken. In dit water zitten haaien, manta’s, grote schilpadden en nog veel meer. Het was echt heel mooi, en na een half uur daar gezeten te hebben zijn we verder gegaan naar de champainpools, dit was een aardig sukje lopen. Deze pools zijn een soort zwembaden, het zijn gaten in de rotsen net voor de kust. En elke keer als het vloed is lopen dez vol met water. Het is een meter of 3 diep en echt superhelder water hier zwommen allerlei visjes in rond. Na een beet rondduiken en ronddrijven zijn we weer terug naar de Jeep gelopen. Ik ben met een andere Ier gaan hardlopen, terug naar Indian Head. Toen zouden we eigenlijk terug gaan naar de camping waar we zouden overnachten, maar de dag ervoor hadden de aboriginals gezegd dat wij ook daar terug mochten komen. Ze hadden ons namelijk deze aond verwacht i.p.v. die daarvoor. We zouden dan samen met een andere groep zijn en in een tent moeten slapen, maar we zouden ook voor een extra nacht accomedatie moeten betalen. Na wat gepraat zijn de campingsite gaan bekijken en bij aankomst bleek het niet veel te zijn, en we moesten toch ook om 21.00 stil zijn.
Dus we zijn met zijn alle naar de aboriginals terug gegaan, hier aan gekomen bleek dat die andere groep niet meer kwam dus daar hadden we geluk bij. Net na aankomst liet een van de aboriginals een slang zien die had gevangen/vermoord, het was een brownsnake, en dit is geen geintje, een van de gevaarlijkste dieren van de wereld. Als deze slang je zou bijten heb je nog een half uur en dan is het afgelopen, omdat ze hier op het eiland geen tegengif hebben.
Die avond zijn we gaan koken en na het eten mochten de gene die willen wat verf op hun gezicht krijgen. Maar iedereen wilde, dus de dames gingen met de vrouw van de aboriginal mee, en de mannen mochten in de hut van de mannen. Bij binnekomst werd er eerst een biertje open getrokken, toen lieten ze ons de verf zien. Het was witte klei dat ze van de grond hadden gehaald en in een ton in hun “hut” hadden gezet. Dit werd fijngestampt en er werd wat water bij gedaan. Dit bakje mocht iedereen gebruiken om het in hun haren en op hun lichaam te doen. Jo had het er bij mij op gedaan en alle strepen stelde wat voor, het ene been was voor mijn ouders en zus en de andere voor andere familie enzovoorts. Toen heb ik mijn haren gedaan die heb ik recht overeind gezet, het zag er een eigenlijk best cool uit. Iedereen vond het helemaal geweldig en alle andere gasten zagen er ook echt als warriors uit. Na het verkleden zagen we de dames, die hadden alleen het gezicht gedaan. De sfeer was echt super want deze gasten hadden nog nooit een hele groep geverfd, en ze waren heel enthousiast over ons. Toen we eenmaal allemaal bij het vuur zaten, gingen ze de openingsdans doen. Deze dans was om al onze geesten die wij hadden mee genomen te verwelkomen en die zich bij die van hun te laten mengen. Daarna hebben ze een dans voor wat regen gedaan, want ze hadden al te lang geen regen meer gehad. Een van de mannen had daarom ook “The Thundercloud” op zijn lichaam geschilderd. Na deze dans was het tijd voor ons om mee te doen. We gingen in groepen van 2 om het vuur dansen en ieder moest dan een dier verzinnen en dat uitbeelden. Dit was erg leuk, omdat er ook een paar wat onmogelijke dingen als walvissen nadeden(tenminste dat zeiden ze ;)).
Na deze dans zijn we met zijn alle bij het kampvuur gaan zitten. Op een gegeven moment kwam de vrouw van de aboriginal om te vertellen dat hij naar bed moest.Nadat zij dat had gezegd zag ik een Dingo lopen, hij zei dat dit niks uit maakt want dit waren de Dingo’s van hun terrein. Ze waren nog steeds wild maar hij zei ook dat zodra zijn vrouw weer terug ging naar hun huisje dat hij haar zou volgen om te zorgen dat ze veilig thusi aan kwam. En toen ze wegliep zagik hem op een afstandje haar volgen, toen vroeg hij of ik een foto wilde maken, ik zei ja dat wil ik wel maar hij zal toch neit komen. Toen vroeg hij of ik nog wat worsten van de barbeque over had en die hadden we. Dus toen ben ik met hem en een ander meisje een beetje het bos in gelopen. Toen kwm hij gelijk te voorschijn, toen zei Marc je moet op je knieen ggaan dan komt ie wel. Nou het eerste stukje had ik naar hem toe gegooid maar dat at hij niet. Hij zei dat ik hem uit mijn hand moest voeren, maar ik dacht daar begin ik niet aan. Maar toen hij zei dat het wel kon deed ik het maar, ik ging op een knie en hij kwam dichtbij, eerst rook hij eraan en toen hapte hij in mijn vingers. Ik schrok maar hij beet niet hij gleed met zijn tanden eraf totdat hij alleen de worst te pakken had en liep er snel weer vandoor. Dit hebben we een paar keer gedaan en we hadden er goede foto’s van. Ook een waarvan Marc zei dat het een demoon was. Hierna had Jo de Didgeridoo van neefje erbij gepakt. Alleen, toen hij hem aan ons gaf zei hij, alleen de mannen mogen erop spelen. Dit instrument was blijkbaar alleen voor mannen bestemd. Na wat spelen hebben we nog wat slechte moppen getapt. En toen Jo was gaan slapen werd er nog wat gespeeld op de didgeridon’t en we kwamen er achter dat je via een andere uitgang ook heel goed kon spelen. Na deze mooie klanken en een hoop lachen ben ik gaan pitten. het was een super avond.

De volgende dag was de laatste dag en zijn we naar wat zandduinen gegaan. Hier was ook een meer, dit meer was onstaan door een blikseminslag. Nadat de bliksem was in geslagen zijn er wat bladeren en meer troep in gevallen, en vanuit daar is er een laag ontstaan. Dit langzaam aan vol gelopen met water. Nou ging dit meer ook weer weg want de steile zand duin die er aan de oever stond ging er met 6 meter per jaar in. En het meer was een meter of honderd lang dus na iets meer als 15 jaar zou het meer er niet meer zijn. Na wat rond zwemmen zijn we er weer vandoor gegaan
De laastste stop was weer bij het stroompje hier hebben we lekker gechilled en rond gedobberd. Hierna zijn we weer verder gegaan naar de ferry. Maar omdat het vloed begon te worden moesten we in het losse zand rijden. Eerst begon er een ander meisje maar die kwam 1 keer vast te zitten, en ik zei haar dat ze dor meost blijven rijden maar ze was te zenuwachtig. Toen vroeg ze aan mij of ik het wilde proberen, dus ik stapte achter het stuur. Maar goed starten in het losse zand ging niet werken, dus ik zat na 1 meter vast, dit tot groot vermaak van alle inzittende. Maar goed teon we daaruit kwamen zijn we niet mere vast komen te zitten ik heb gewoon lekker door gekart naar het bos. En vanuit daar is een andere jongen gaan rijden, bij de stop in het bos waren ook nog hogen bomen. De grootste was 2.5m doorsnee en zo’n 100m lang, echt grote jongens. Enfin toen we zij de ferry aan kwamen wilde eigenlijk niemand meer rijden dus heb ik hem erop gereden. Iedereen was gaan zitten op een paar stoeltejs en in slaap gevallen, na deze ferry wilde helemaal niemand meer rijden dus ben ik helemaal naar huis gereden. Bij aankomst is iedereen gaan pitten.

De volgende dag ben ik met de bus naar Brisbane vertrokken en iedereen ging zijn eigen kant op.